Aloë vera is de bekendste van meer dan 300 soorten aloë's, planten die oorspronkelijk vooral in het zuidelijk deel van Afrika werden aangetroffen en zich vervolgens ook naar andere delen van de wereld hebben verspreid. Als medicinale plant heeft aloë vera een zeer langdurige historie, die zowel inwendige als uitwendige toepassingen omvat. Waarschijnlijk is dat de plant wegens haar heilzame eigenschappen reeds zo'n 3.500 jaar geleden in Egypte werd gebruikt.
Door de bittere smaak van het uit aloë vera-bladeren verkregen sap wordt inwendig gebruik daarvan soms als bezwaarlijk ervaren. Dit probleem bestaat niet bij toepassing van het AOV-preparaat, dat een sterk geconcentreerd (200:1) extract van aloë vera-sap in capsulevorm levert. Het sap, dat wordt gewonnen uit gespecialiseerde cellen die zich onderaan de dikke buitenzijde van de bladeren bevinden, bevat ook een deel van de in de plant voorkomende gel. Dankzij de dosering van 80 mg en de toegepaste 200:1 extractie is de inhoud van iedere aloë vera-capsule van AOV equivalent aan 16 g vers aloë vera-sap.
Aloë vera wordt traditioneel onder meer bij uiteenlopende spijsverteringsklachten ingezet. Zo wordt de plant wegens de mild laxerende werking gebruikt bij obstipatie. Ook worden gunstige effecten bij peptische ulcera, alsmede een algehele toniserende werking op het spijsverteringskanaal beschreven. Aloë vera wordt verder toegepast wegens de positieve invloed op de darmflora. Belangrijk in dit verband is onder meer de antimycotische werking van de plant; door ongewenste micro-organismen te remmen kan aloë vera helpen een gezonde darmflora te bevorderen.
Van oudsher staat aloë vera ook bekend om de gunstige invloed bij huidherstel en wondgenezing. Belangrijk hierbij zijn onder meer de ontstekingsremmende en antibacteriële eigenschappen van de plant en de stimulerende effecten op de proliferatie van fibroblasten en op de groei van epidermale en bindweefselstructuren. Bij een dierexperiment verbeterde een uit aloë vera geïsoleerde glycoproteïne-fractie de wondgenezing door de celproliferatie te bevorderen [1].
Aloë vera wordt verder gewaardeerd om de immuunstimulerende werking. Deze werd onder meer aangetoond bij een onderzoek bij dieren die in een toestand van immuunsuppressie verkeerden. Behandeling met een aloë vera-extract bleek in een verbetering van de cellulaire immuniteit en van de fagocytose te resulteren [2]. Deze uitkomst is in overeenstemming met het feit dat aloë vera diverse immuunmodulerende substanties bevat, zoals glycomannan, aloënine, barboloïne, gibberellinezuur, indol-3-azijnzuur en acemannan.
Vooral acemannan, een koolhydraat-component uit de aloë vera-gel, is uitvoerig bestudeerd. Daarbij zijn zowel antivirale effecten (onder meer tegen het influenza-virus en het Human Immunodeficiency Virus type-1), als immuunmodulerende eigenschappen aangetoond. Zo werd bij een in-vitro experiment geconstateerd dat acemannan de cytokinenproductie door macrofagen stimuleerde [3]. Verder stelden Lee et al vast dat acemannan de differentiatie van dendritische cellen, een type cel dat een belangrijke rol speelt in het immuunsysteem, bevordert. Bij deze studie werd gewerkt met onrijpe, uit het beenmerg van muizen afkomstige dendritische cellen. Na behandeling met acemannan bleken de cellen verschillende kenmerken van rijpe dendritische cellen te vertonen [4].
De immuunstimulerende werking van acemannan kwam ook tot uiting bij een onderzoek met muizen, waarbij subcutaan sarcoomcellen met zeer maligne eigenschapen werden geïmplanteerd. Aangetoond werd dat gelijktijdige intraperitoneale toediening van acemannan zowel tot infiltratie van de sarcomen met immuuncellen als tot regressie van tumorweefsel en vermindering van de mortaliteit leidde [5].
Vermeldenswaard in dit verband is dat in uiteenlopende in-vitro en in-vivo studies antikanker-effecten van aloë vera zijn geconstateerd (waaronder een gunstige werking tegen fibrosarcomen bij huisdieren en tegen kattenleukemie) en dat een bepaald aloë vera-extract in de Verenigde Staten is toegelaten als antikankermiddel voor veterinair gebruik [6, 7]. Klinische antikanker-mogelijkheden van aloë vera werden bestudeerd in een gerandomiseerd onderzoek bij twee groepen patiënten met solide tumoren, die als ongeneeslijk en regulier niet meer behandelbaar werden beschouwd. De onderzoekers vergeleken de resultaten bij de subgroep die melatonine kreeg met de uitkomst bij degenen die naast melatonine tevens aloë vera gebruikten. Vastgesteld werd dat toevoeging van aloë vera zowel een gunstige invloed op bepaalde immuunparameters als op de overlevingsduur uitoefende [6].
Belangrijk is verder dat aloë vera stoffen met krachtige anti-oxidatieve eigenschappen bevat en dat behandeling met een aloë vera-extract bij dieren een remmende werking op lipide peroxidatie-processen bleek te hebben [8, 9]. Daarnaast blijkt aloë vera anti-inflammatoire activiteiten te ontplooien, hetgeen eveneens het geval is met diverse uit de plant verkregen stoffen, waaronder gibberelline [8, 10]. De ontstekingsremmende werking wordt onder meer toegeschreven aan beïnvloeding van het eicosanoïdenmetabolisme. Zowel de anti-inflammatoire als de anti-oxidatieve functies spelen waarschijnlijk een rol bij de gunstige invloed die aloë vera kan hebben bij gewrichtsaandoeningen. Interessant in dit verband is de inhiberende werking van aloë vera die bij een experimenteel opgewekte vorm van artritis bij dieren is geconstateerd.
Vastgesteld is tevens dat aloë vera een glycoproteïne-component bevat die behalve over anti-inflammatoire ook over anti-allergische activiteit beschikt, een combinatie van eigenschappen waardoor aannemelijk is dat aloë vera ook voor mensen met astma van nut kan zijn [11]. Onderzoek wijst er verder op dat aloë vera ook een gunstige invloed kan hebben op het glucosemetabolisme en kan helpen een te hoog bloedsuikergehalte te verlagen [12]. |
